Powiat Rzeszowski - siła inwestycji
Preferencyjne pożyczki między innymi na poprawę efektywności energetycznej

Szpital przy ul. Szopena w Rzeszowie ma już 135 lat

Opublikowano: 2022-12-02 20:04:00, przez: admin, w kategorii: Region

RZESZÓW. A rocznicę swego powstania świętował w Filharmonii Podkarpackiej podczas naukowej konferencji „Teraźniejszość i przyszłość onkologii”.

Szpital przy ul. Szopena w Rzeszowie ma już 135 lat

 

W poszukiwaniu historii lecznicy zerknęliśmy na stronę internetową Klinicznego Szpitala Wojewódzkiego nr 1. I dobrze, bo okazuje się, że placówka rzeczywiście pamięta o swojej historii. Ba, wybiega nawet jeszcze dalej.

 

Poniżej obszerne fragmenty:

 

„W 1832r. utworzono w Rzeszowie szpital, który zasięgiem swojego działania objął obszar obwodu rzeszowskiego, a podstawą finansową jego egzystencji były dobrowolne datki lokalnej społeczności. Był to budynek drewniany z ośmioma pomieszczeniami, otoczony ogrodem, położony na terenie obecnych budynków Szpitala przy ul. Naruszewicza. Była to jedna z nielicznych tego typu instytucji w Galicji Zachodniej. Poza nim istniały tylko 2 szpitale: Szpital Braci Miłosiernych na Kazimierzu (1615r.) i w Krakowie Szpital Świętego Łazarza (1760r.)

 

W 1850 r. szpital w Rzeszowie posiadał 20 łóżek oraz majątek ruchomy o wartości 2560 reńskich złotych.

 

W 1859 r. szpital uzyskał status placówki powszechnej pod nazwą Szpital Powszechny w Rzeszowie. Tym samym zobowiązany został do leczenia społeczności bez względu na przynależność gminną. Zmiana nazwy i statutu wynikała z decyzji Władz Krajowych. W tym czasie szpital posiadał około 90 łóżek.

 

W 1867 r. Magistrat Rzeszowski przejmuje nadzór nad działalnością szpitala wraz z finansowaniem kosztów jego działalności.

 

W 1886 roku w oparciu o uchwałę władz miasta Rzeszowa wydano akt erekcyjny budowy nowego budynku szpitala, którego fragment brzmiał następująco: „niech więc gmach ten przyniesie uzdrowienie chorym, którzy zdrowia w nim szukać będą a zarazem niech świadczy, że miasto Rzeszów starało się zawsze o ulgę dla cierpiącej ludności, a gdy ząb czasu, wszystko niszczący zburzy kiedyś i mury gmachu tego, aby ten kamień wydobyty w późnych wiekach oglądał miasto Rzeszów celujące bogactwem spokojem zgodą i miłością wolnej ojczyzny” .

 

Budowa nowego budynku szpitala, jak na ówczesne czasy, trwała niezwykle krótko. W dniu 22 października 1887 r. odbyło się poświęcenie nowego budynku szpitala (jest to do dzisiaj istniejący budynek E w szpitalu). Budynek nowego szpitala był tak nowoczesny, że stanowił zainteresowanie magistratów z całej Galicji.

 

W 1891 r. na podstawie decyzji Wydziału Krajowego zostało utworzone stanowisko ordynariusza oddziału ocznego, unikalnego w szpitalach galicyjskich.

 

W dniu 31 grudnia 1897 r. oddano do użytku nowy budynek szpitala tzw. zakaźnego, wybudowanego obok istniejącego już budynku szpitala. Jest to obecnie istniejący budynek (F) przy ul. Naruszewicza.

 

W okolicy istniejących budynków wybudowano kolejny budynek, w której urządzono kaplicę szpitalną. Tak więc Szpital Powszechny w Rzeszowie w XIX w. przechodząc pod zarząd Władz Krajowych posiadał 3 obiekty: szpital główny, pawilon chorób zakaźnych i kaplicę szpitalną. Szpital w tym czasie był dobrze wyposażony w tak zwane „aparata chirurgiczne” czyli urządzenia i narzędzia lekarskie. Posiadał urządzenia do trepanacji czaszki, szpryce do uszu, do gardeł, szpryce do macicy, lewatywy, deszczółki do unieruchamiania kończyn, blaszane szyny, przyrządy do stawiania baniek, strzykawki i igły. Posiadał również aparat do reanimacji, zwany „aparatem do ożywiania pozornie umarłych”, aparat do wykonywania operacji kamienia pęcherzowego oraz przyrządy do wykonywania sekcji zwłok. Szpital posiadał również przyrządy do unieruchamiania pacjentów psychicznie chorych, do których to należały kaftany, pasy rzemienne, koszulki. Sale chorych wyposażone były w metalowe łóżka, szafki i religijne elementy.

 

Szpital posiadał następującą strukturę:

-lekarz ordynujący (ordynariusz), odpowiadał za sprawy związane z leczeniem pacjentów funkcjonowaniem i bezpośrednim zarządzaniem szpitala.

-pomocnik chirurgiczny, sprawował funkcje medyczne

-cyrulik, wspomagał ordynariusza lub pomocnika chirurgicznego w ich pracy.

-dietariusz, ustalał jadłospis dzienny dla chorych szpitala.

-nadzorca, sprawował nadzór nad opieką nad chorymi, dbał o porządek w szpitalu i sprzęt lekarski, nadzorował pracę tak zwanej „niższej służby szpitalnej”

-zarządca, sprawował nadzór nad stanem substancji budynków i zarządzał pracą niższego personelu.

-diurnista, pracownik kancelarii szpitala podległy zarządcy, prowadził dokumentację szpitala, korespondencje, księgi finansowe, organizował zakupy, prowadził magazyn, kontrolował pracę kuchni szpitalnej, stróżów i ogrodników.

-dozorca chorych, zadaniem ich było wykonywanie czynności należących do współczesnych pielęgniarek.

 

Nad całym szpitalem funkcje doradcze i kontrolne sprawowała „Rada Szpitala” na podstawie ustawy z 1868r., a generalny zarząd nad szpitalem spoczywał w rękach burmistrza miasta Rzeszowa.

 

 

W 1897r. Na podstawie ustawy Sejmu Krajowego Szpital Powszechny w Rzeszowie zmienia statut i przestaje być zakładem gminnym, przechodząc pod nadzór i zarząd Władz Krajowych. Spowodowało to postawienie wysokich wymagań dla lekarzy szpitala, którzy od tej chwili musieli posiadać „dyplom doktora wszechnauk lekarskich” uzyskany lub potwierdzony przez jeden z Uniwersytetów Austro-Węgierskich.

 

 

Okres I wojny Światowej jest dla szpitala ciężki z uwagi na znaczne straty kadrowe i sprzętowe, czego szczególnym przykładem była grabież majątku szpitala przez cofające się wojska rosyjskie.

 

W 1918 r. w Rzeszowie przejęto władzę z rąk Austriaków.

 

W okresie międzywojennym szpital boryka się z problemami finansowymi, ale trwa również jego rozbudowa. W 1939 wybudowano nowy, do dzisiaj istniejący, budynek szpitala przy ul. Szopena (GŁ).

 

W dniu 9 września 1939 r. wojska niemieckie wkraczają do Rzeszowa. Wywołuje to zmiany w funkcjonowaniu również Szpitala. W 1943 r. niemieckie władze szpitala dokonują zamontowania aparatu rentgenowskiego.

 

Po odzyskaniu niepodległości w Rzeszowie pracuje już 47 lekarzy. W tym czasie szpital składał się z 6 budynków, był jednostką samorządową i podlegał Powiatowemu Wydziałowi Zdrowia w Rzeszowie.

 

W latach 1944-49 funkcjonuje pod nazwą „Szpital Powszechny w Rzeszowie. W roku 1949 w dokumentach szpitala pojawia się po raz pierwszy przymiotnik „Szpital Wojewódzki”. Nazwa ta oficjalnie figuruje na pieczęciach i dokumentach od 1950 r., jako „Szpital Wojewódzki w Rzeszowie”. (…) obsługiwał ludność całego województwa w zakresie wszystkich specjalności i rozbudowywał się w dalszym ciągu o kolejne oddziały: 1952r. Laryngologiczny, 1960r. Anestezjologii, 1960r. Noworodki i wcześniaki, 1964r. Onkologiczny, 1970r. Urologiczny, 1970r. Ortopedyczny, 1970r. Reanimacji, 1972r. Sztucznej nerki (nefrologiczny).

 

20 grudnia 1962r. decyzją uchwały Prezydium WRN utworzona została Wojewódzka Przychodnia Przyszpitalna przy Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie, która miała za zdanie stworzyć Ośrodek Onkologiczny w Rzeszowie, w którym pierwszy raz w Polsce byłoby powiązane leczenie onkologiczne niezabiegowe z oddziałami zabiegowymi szpitala.

 

W 1967 r. powstaje kolejny budynek, w którym do dzisiaj istnieje zakład Diagnostyki Laboratoryjnej. W 1972 r. Szpital Wojewódzki w Rzeszowie dysponuje siedemnastoma oddziałami.

 

W latach 60-tych dobudowuje się do istniejącego budynku przy ul. Szopena nowe budynki tak zwane "skrzydło A i B"

 

W 1964 r. zostaje oddany do użytku kolejny budynek do potrzeb Zakładu Anatomii Patologicznej.

 

W 1963 r. szpital dysponuje już 722-łóżkami, a 10 lekarzy zajmuje stanowiska konsultantów wojewódzkich.

 

Lata 70-80 to okres zastoju bazy materialnej szpitala, ciągłe problemy finansowe powodujące permanentne niedoinwestowanie placówki.

 

W roku 1975 rozpoczyna działalność na bazie istniejącego szpitala Wojewódzki Szpital Zespolony (WSzZ) w skład, którego wchodzą: Szpital Wojewódzki w Rzeszowie, Zespół Wojewódzkich Przychodni, Zespół Opieki Zdrowotnej (dla powiatu) i Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego.

 

W latach 1989-90 włączono w struktury WSzZ nowo wybudowany Szpital nr.2 na Pobitnem. W tym czasie WSZ prowadził ścisłą współpracę z Krakowską Akademią Medyczną, w wyniku czego powstał i prężnie funkcjonował Zespół Nauczania Klinicznego, w którym w szczytowym okresie działalności prowadzone były zajęcia stacjonarne w pełnym zakresie dla studentów Wydziału Lekarskiego dla programu IV, V, VI roku. (…) W 1987 r. powstał Instytut Medycyny Klinicznej związany bezpośrednio z WSzZ, w którym działały na bazie oddziałów Kliniki , Zakłady i Instytut, a ordynatorzy tych oddziałów byli kierownikami Klinik. Szpital posiadał wówczas 5 oddziałów klinicznych (chirurgii, ginekologii-położnictwa, dermatologii, chorób wewnętrznych, chorób dzieci) i zakłady: farmakologii, patomorfologii, epidemiologii oraz pracownię dermatologii. Pracowało 4 profesorów i 7 docentów.

 

Na początku lat 90-tych AM w Krakowie wycofała się ze współpracy w Rzeszowie. Tym samym uległ likwidacji dorobek wielu lat starań o samodzielny Wydział Lekarski.

 

W dniu 3 grudnia 1990r. Następuje kolejna reorganizacja i ulega likwidacji WSzZ w miejsce którego powstaje Szpital Wojewódzki nr. 1 w Rzeszowie. Taka sytuacja trwa do roku 1998, kiedy to z dniem 1.01.1999r. powstaje Samodzielny Publiczny Zakład opieki Zdrowotnej - Wojewódzki Szpital Specjalistyczny istniejący do dnia dzisiejszego”.

 

 

Korzystamy z plików cookies i umożliwiamy zamieszczanie ich stronom trzecim. Pliki cookies ułatwiają korzystanie z naszych serwisów. Uznajemy, że kontynuując korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę.

Więcej o plikach cookies można dowiedzieć się na uruchomionej przez IAB Polska stronie: http://wszystkoociasteczkach.pl.

Zamknij